ในเมืองที่ทั้งเมืองมีกลิ่นน้ำแข็งบดปนกลิ่นคาวปลา คนหายไป 1 คนไม่ใช่เรื่องใหญ่ ถ้าคนคนนั้นเป็นลูกจ้างรายวันที่ไม่มีใครเซ็นรับรอง
นภดล แสงจันทร์ อายุ 20 เลิกกะที่ห้องเย็นตอน 4 ทุ่มของคืนวันเสาร์ที่ 8 พฤศจิกายน แล้วไม่กลับบ้านอีกเลย ยายของเขาไปนั่งรออยู่ที่ม้านั่งเหล็กหน้าโรงพักทุกวันเป็นวันที่ 11 โดยที่ยังไม่มีใครลงรับแจ้งความคนหายให้เธอสักครั้ง คืนเดียวกันนั้น พิมพ์นารา ล่ามภาษาเมียนมาที่กำลังรวบรวมคำให้การแรงงาน 14 ปาก ก็หายไปพร้อมกับแฟ้มทั้งกล่อง
ร้อยตำรวจโทปวริศ ธีรเดช เป็นคนเดียวในโรงพักที่คิดว่าเรื่องนี้ผิดปกติ เขาย้ายมาสมุทรสาครด้วยตัวเองเมื่อ 2 ปีก่อน ไม่ใช่เพราะถูกเด้ง แต่เพราะรุ่นพี่ที่สอนงานเขามาตายที่คลองแห่งหนึ่งในจังหวัดนี้ด้วยสำนวนที่ระบุว่าเมาแล้วขับ ทั้งที่คนคนนั้นไม่เคยดื่มเหล้าเลยทั้งชีวิต
เขมทัต อินทรวิชัย เป็นนักข่าวอาชญากรรมของสำนักข่าวออนไลน์ที่มีคนทำงานอยู่ 5 คนและจ่ายค่าเช่าไม่ตรงเวลา เขารับสายจากผู้หญิงที่ไม่ยอมบอกชื่อตอนตี 3 แล้วลงรถไฟเที่ยวเช้ามามหาชัยพร้อมกล้องตัวเดียว 4 ปีก่อนเขาเคยลงข่าวชิ้นหนึ่ง แล้วแหล่งข่าวของเขาก็ตายในอีก 9 วันต่อมา เขาบอกตัวเองว่าจะไม่ให้เกิดขึ้นอีก
ตำรวจที่ห้ามพูดกับสื่อ กับนักข่าวที่ถามคำถามที่ตำรวจอยากถามแต่ถามไม่ได้ ตกลงกันในร้านข้าวต้มตอนตี 2 ด้วยเงื่อนไขข้อเดียว คือห้ามลงข่าวก่อนได้รับอนุญาต ข้อตกลงที่ผิดระเบียบทุกข้อและไม่มีกระดาษรองรับสักแผ่น
สิ่งที่ทั้งคู่เดินเข้าไปเจอคือชื่อที่คนทั้งจังหวัดพูดเบาลงเมื่อเอ่ยถึง ห้องเย็น 4 แห่ง เรือประมง 11 ลำ ผลชันสูตรของแรงงานคนหนึ่งที่ไม่มีใครมาขออ่านตลอด 8 เดือน กล้องวงจรปิด 4 ตัวที่เสียพร้อมกันในคืนเดียว และเส้นเงินที่วิ่งเข้าบัญชีคนในเครื่องแบบ
28 ตอนของคดีที่เดินหน้าทุกตอน กับความสัมพันธ์ที่ก่อตัวขึ้นในรถกระบะสายตรวจตอนตี 1 ครึ่ง ในแฟลตตำรวจห้อง 28 ตารางเมตร และในดงจากมืดๆ ที่มีไฟหน้ารถ 2 คู่ปิดทางออกไว้ เรื่องของคน 2 คนที่ต้องเลือกทุกครั้งว่าจะไว้ใจกันเพิ่มอีกนิด โดยรู้ดีว่าความไว้ใจในคดีแบบนี้ ไม่เคยแลกมาด้วยอะไรที่ถูกกว่าความปลอดภัยของอีกฝ่าย
