คืนแรกที่ไทเป ต้นน้ำ สจ๊วตปีสามของสายการบินฟ้าคราม นอนไม่หลับจนต้องลงไปร้านน้ำเต้าหู้ 24 ชั่วโมงหัวมุมถนน แล้วเจอกัปตันธีร์ นักบินที่หน้าอยู่บนป้ายโฆษณาใหญ่หน้าสนามบิน นั่งกินปาท่องโก๋อยู่คนเดียว กัปตันที่จำชื่อลูกเรือได้ทุกคน และบรีฟฟิ่งทุกเที่ยวด้วยประโยคเดิมว่า ถ้าใครเห็นอะไรที่ไม่ถูก พูดมาได้เลย พูดสองครั้งยิ่งดี
ทุกอย่างกำลังไปได้ดี จนต้นน้ำเล่าว่าพี่ชายของตัวเองเคยเป็นสจ๊วตฟ้าครามรุ่นแรก ชื่อต้นกล้า ช้อนในมือธีร์หยุดค้าง แล้วเขาก็ลุกออกไปยืนตากฝนอยู่หน้าโรงแรมนานเกินกว่าคนที่แค่รอให้ฝนหยุด
6 ปีก่อน เที่ยวบิน FK 417 ไถลออกนอกทางวิ่งกลางพายุฝนที่ภูเก็ต ต้นกล้าย้อนกลับเข้าไปในเครื่องเพื่ออุ้มเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง แล้วไม่ได้บินอีกเลย ส่วนนักบินผู้ช่วยคืนนั้น คนที่พูดคำว่าโกอะราวด์เพียงครั้งเดียว ไม่เคยถูกเอ่ยชื่อในรายงาน และไม่เคยให้อภัยตัวเอง
ยิ่งตารางบินพาทั้งสองไปค้างคืนต่างเมือง ใต้ใบแปะก๊วยที่โซล ในร้านราเมน 8 ที่นั่งกลางหิมะที่ซัปโปโร ความรู้สึกก็ยิ่งชัด แต่ธีร์เป็นกรรมการสอบเพอร์เซอร์ของต้นน้ำ เพจวงการการบินกำลังขุดอดีต และระเบียบข้อ 14 ของสายการบินก็เขียนไว้ชัดว่า รักกันได้ แต่บินด้วยกันไม่ได้
นิยายวายสายอาชีพที่พาขึ้นไปถึงห้องนักบินและแกลลีย์ท้ายเครื่อง ความรักของผู้ชายสองคนที่รู้จักฟัง รู้จักรอ และรู้จักถอยเมื่อยังไม่ถูกเวลา ความกล้าที่จะพูดครั้งที่สอง และไฟลท์สุดท้ายก่อนจะได้บอกรักกันกลางหิมะ 28 ตอนเต็ม จบสุข
