หมัดสุดท้ายในค่ายมวย

เขต หรือ สายฟ้า เพชรลำนาง เตะซ้ายเร็วที่สุดในอำเภอลำนาง เขาโตในค่ายมวยของครูเหลียงตั้งแต่ 9 ขวบ วิ่งถนนลูกรังตอนตีห้า ลดน้ำหนัก 6 กิโลในไม่กี่วันจนชิน และยิ้มตาหยีให้คนดูทุกครั้งที่ชนะ ไม่มีใครรู้ว่าใต้ยิ้มนั้น หน้าแข้งซ้ายของเขาเจ็บมาสามเดือน และเขาแอบกินยาแก้ปวดก่อนขึ้นเวทีทุกไฟต์

จนกระทั่งนนท์มาถึง นักกายภาพบำบัดจากกรุงเทพฯ ใส่แว่น ผิวซีด พูดสุภาพจนคนทั้งค่ายขนลุก กินส้มตำได้คำเดียวน้ำตาไหล แต่มองเห็นในสี่ยกสิ่งที่เขตซ่อนมาตลอด และพูดประโยคแรกที่ทำให้ทุกอย่างเปลี่ยน ถ้ายังเตะต่อแบบนี้ ไม่เกิน 3 ไฟต์ กระดูกหน้าแข้งคุณหัก

ไฟต์ชิงแชมป์ที่เวทีใหญ่ในกรุงเทพฯ อยู่ห่างออกไปแค่ 9 สัปดาห์ หนี้ค่าย 1.8 ล้านกำลังครบกำหนด นาของยายถูกขายฝากไว้กับเสี่ยเวียง เจ้าของเวทีที่อยู่เบื้องหลังวงพนัน เขตต้องเรียนต่อยใหม่ด้วยหมัดที่ไม่เคยฝึก ต้องไว้ใจมือที่ขออนุญาตก่อนแตะตัวเขาทุกครั้ง และเมื่อข้อเสนอให้ล้มมวยวางอยู่บนโต๊ะ เขาต้องเลือกว่าจะเดิมพันด้วยอะไร

นิยายวายสายกีฬาที่พาเข้าไปในค่ายมวยไทยต่างจังหวัดแบบได้กลิ่นน้ำมันมวย ได้ยินเสียงแข้งกระทบกระสอบ ดำนากลางฝน นั่งฟังฝนใต้หลังคาเวที เคาะผนังไม้เป็นสัญญาณยังไม่หลับ มีทั้งมุกขำจากทั้งค่าย ยายที่รักหลานทั้งหัวใจ ครูที่มีความลับ 30 ปี และความรักที่ค่อยๆ โตโดยไม่มีใครบังคับให้ใครเลือก