ภูมิเคยเป็นคนที่ประชุมไหนก็ไม่มีใครจำชื่อได้ เขานั่งกระทบยอดบัญชีจนตีสอง หลับไปบนแป้นพิมพ์ แล้วตื่นขึ้นมาบนลานหินเย็นเฉียบกลางพระราชวังหย่งอัน มือถูกมัดไว้ข้างหลัง ไม้โบยยกอยู่เหนือหัว และทุกคนเรียกเขาว่าเสี่ยวอัน ขันทีห้องชาหลวงที่ใส่ยาพิษในชาถวายฮ่องเต้
ฮ่องเต้จ้าวผู้ครองแคว้นต้าเฉิงอายุเพียง 26 ใต้ตาคล้ำเพราะไม่ได้หลับเต็มคืนมา 3 ปี ในวังลือกันว่าเขาอารมณ์ร้ายและไม่ปกติ และเขาเกลียดเสี่ยวอันด้วยเหตุผลที่ภูมิไม่รู้ จนกระทั่งภูมิหลุดปากประโยคที่ไม่มีบ่าวคนไหนกล้าพูด ฝ่าบาท บ่าวขอพูดตรงๆ ได้หรือไม่ แล้วรัวคำถามเรื่องโถชา ผนึกกระดาษแดง และเข็มเงินที่ไม่ดำ ฮ่องเต้จึงให้เวลาเขา 3 วัน ถ้าพิสูจน์ไม่ได้ จะตัดหัวด้วยมือตัวเอง
จากทะเบียนคลังที่ไม่มีใครเคยอ่าน สู่เงินที่หายไปปีละ 7,200 ตำลึง กำยานหลับสบายจากตำหนักของไทเฮา โรคท้องร่วงในเรือนบ่าว ลูกดอกกลางเทศกาลเรือมังกร และบัญชีสองเล่มจากเมืองที่จมน้ำ ภูมิใช้ความรู้ของคนยุคใหม่เอาตัวรอดทีละวัน ขณะที่ฮ่องเต้ที่ไม่เชื่อใครเลยค่อยๆ เปลี่ยนจากการสั่ง เป็นการถาม
นิยายวายจีนโบราณที่พาเข้าไปในวังหลังแบบได้กลิ่นใบชากับกำยาน ได้ยินเสียงหมากล้อมตอนตีสาม มีทั้งแมวขาวที่ข่วนทุกคนยกเว้นขันทีคนเดียว องครักษ์หน้าตายที่แอบกินขนม ขันทีชราผู้เก็บความลับ 18 ปี ไทเฮาที่ไม่เคยสั่งฆ่าใครด้วยปาก และบันทึกลับใต้โคมที่ฮ่องเต้เขียนทุกคืนซึ่งผู้อ่านจะได้อ่านก่อนใคร ความรักที่เกิดขึ้นจริงก็ต่อเมื่ออีกฝ่ายเดินจากไปได้ และเลือกที่จะกลับมาเอง
