เหนือมีไฟล์เพลงในคอมพิวเตอร์ 31 ไฟล์ ชื่อไม่มีชื่อ 1 ถึงไม่มีชื่อ 31 เขาแต่งทำนองได้ แต่เขียนเนื้อไม่เป็น และไม่เคยตั้งชื่อให้อะไรเลยตั้งแต่พ่อจากไปพร้อมทำนองที่แต่งไม่จบ วงชั้นลอยของเขาเสียนักร้องนำไป 5 เดือนแล้ว เหลือแต่เพลงบรรเลงกับขาตั้งไมค์เปล่ากลางเวที และเจ้าของร้านเพิ่งให้เวลาถึงสิ้นเดือนในการหาคนร้อง
คืนวันพุธที่ฝนตก มีคนฮัมประสานเพลงของเขาจากโต๊ะ 9 สูงกว่าทำนอง 3 เสียงพอดี ไม่เพี้ยนเลยสักนิด แล้วหายไปก่อนเพลงจบ เหนือเจอเขาอีกครั้งตอนตี 1 ในร้านซักผ้าหยอดเหรียญ กำลังร้องเพลงที่ไม่มีเนื้อของเหนือเป็นคำ เป็นประโยค ให้เครื่องซักผ้าหมายเลข 4 ฟัง พอถูกถาม เขาตอบแค่ว่า “คุณฟังผิดครับ ผมไม่ได้ร้อง”
คนคนนั้นชื่อตะวัน มีกฎ 3 ข้อ ไม่ขึ้นเวที ไม่ถ่ายรูป และไม่ถามเรื่องก่อนที่เขาจะมาอยู่ที่นี่ เขาเขียนเนื้อเพลงเหมือนคนวัดตัวตัดเสื้อ ร้องเพลงเหมือนคนถูกฝึกมาทั้งชีวิต แต่ร้องได้เฉพาะในความมืด ร้านเล็กๆ จึงปิดไฟเวทีให้เขา แล้วคนดูก็เพิ่มจาก 11 เป็น 23 เป็น 60 จนเต็มร้านเป็นครั้งแรกในรอบ 2 ปี
จากกระดาษรองแก้ว 4 บรรทัด กลายเป็นเพลงแรกที่มีชื่อ จากเพลงแรกกลายเป็นเพลงที่แต่งให้กัน และจากผับ 60 ที่ วงชั้นลอยกำลังจะได้ขึ้นเวทีใหญ่ของเทศกาลดนตรี แต่ยิ่งเสียงของนักร้องไม่มีชื่อไปไกลเท่าไร คนที่จำเสียงนั้นได้ก็ยิ่งเข้ามาใกล้ เพราะเสียงนี้เคยเป็นของไอดอลคนหนึ่งที่หายตัวไปจากวงการโดยไม่มีใครรู้เหตุผล
นิยายวาย 28 ตอน สำหรับคนที่รักดนตรีสด ผับเล็ก ฝน และกลางคืน เรื่องรักที่ค่อยๆ ก่อผ่านการแต่งเพลงให้กัน อบอุ่น จุก และใจเต้นไปกับความลับที่ผู้อ่านรู้ก่อนพระเอก ทุกตอนปิดด้วยสมุดเนื้อเพลงของตะวัน ท่อนเพลงประจำตอนที่อ่านแล้วอยากจดเก็บไว้ และเป็นช่องเดียวที่ได้ยินเสียงหัวใจของนักร้องที่ไม่ยอมบอกชื่อ
