ภาคินลาออกจากร้านกาแฟแฟรนไชส์ในกรุงเทพหลังสูญเสียแม่และถูกแฟนเก่าทิ้ง เขาหอบเครื่องชงกาแฟกับสมุดสูตรกาแฟเล่มเก่าของแม่ขึ้นรถทัวร์เที่ยวสุดท้ายมายังหมู่บ้านประมงแหลมโพธิ์ เพื่อเปิดร้านกาแฟเล็ก ๆ ชื่อ ลมเล ริมชายหาด
ที่แหลมโพธิ์ เขาได้พบทะเล ชาวประมงร่างสูงเงียบขรึมที่ออกเรือหัวโทง ลมฝน ทุกเช้ามืดและแกะสลักไม้ลอยน้ำคนเดียวบนระเบียงทุกค่ำ ทะเลไม่ค่อยพูดกับใคร ไม่ยิ้ม ไม่เข้าใกล้ เพราะยังโทษตัวเองว่าไม่ได้ออกเรือไปกับพ่อในวันที่พ่อเสียชีวิตจากพายุกลางทะเลเมื่อ 3 ปีก่อน
ภาคินค่อย ๆ เข้าไปในชีวิตของทะเลทีละนิด จากกาแฟถุงที่ท่าเรือ ตอนเช้าที่ออกเรือด้วยกัน พระอาทิตย์ตกที่แหลมหินดำ กาแฟมะพร้าวคั่วที่ทะเลบอกว่ารสเหมือนกลับบ้าน รูปแกะสลักปลาโลมาที่วางไว้โดยไม่พูด จนถึงเก้าอี้ผ้าใบตัวที่ 2 ที่ว่างมา 3 ปี กลับมีคนนั่ง
แต่ทะเลกลัว กลัวว่าภาคินจะจากไปเหมือนทุกคน กลัวว่าเก้าอี้ตัวนั้นจะกลับไปว่างอีก เมื่ออดีตแฟนของภาคินตามมาที่แหลมโพธิ์ ทะเลก็ปิดตัวลงอีกครั้ง พับเก้าอี้เก็บ กล่าวว่า เดี๋ยวคนแปลกหน้าก็กลับไป
นิยาย healing romance ที่เล่าถึงการเยียวยาใจของสองชายที่ต่างสูญเสีย ผ่านชีวิตที่เนิบช้าในหมู่บ้านประมง กลิ่นกาแฟ เสียงคลื่น ลมทะเล และรูปแกะสลักไม้ลอยน้ำ อ่านแล้วอบอุ่นเหมือนได้ไปนั่งเก้าอี้ผ้าใบริมทะเล มองพระอาทิตย์ตกกับคนข้าง ๆ
