พิมพ์ลภัส สุวรรณเกษม ใช้เวลา 12 ปีเพื่อเข้าใจอยู่เรื่องเดียว ว่าความรักที่ต้องแลกด้วยการหายไปของตัวเธอเอง มันไม่ใช่ความรัก
เธอแต่งงานตอนอายุ 26 กับธนกร ณ วรบุตร ผู้ชายที่ทุกคนบอกว่าเธอโชคดีที่ได้เขามา แล้วเธอก็ค่อยๆ ยกทุกอย่างให้เขาไปทีละชิ้น ลาออกจากงานออกแบบที่รัก เซ็นค้ำประกันหนี้ของเขา ยินยอมให้เขาเอาเงินปันผลจากหุ้นที่พ่อยกให้ไปหมุน จนวันหนึ่งโรงงานเซรามิกที่พ่อสร้างมาทั้งชีวิตเปลี่ยนมือ พ่อหัวใจวายในห้องประชุมผู้ถือหุ้น และเธอเหลือแค่ห้องเช่า 14 ตารางเมตรกับซองผลตรวจสีน้ำตาลที่ไม่กล้าเปิด
ไม่มีใครบังคับเธอเลยสักครั้ง นั่นแหละคือสิ่งที่เจ็บที่สุด
แล้วเธอก็ลืมตาขึ้นอีกครั้งในเช้าวันที่ 15 พฤศจิกายน ในห้องนอนหลังเดิมที่ลำปาง เมื่อ 12 ปีก่อน ชุดเจ้าสาวยังแขวนอยู่ที่บานตู้ พรุ่งนี้คือวันแต่งงาน แขก 300 คนยืนยันมาแล้ว และมือของเธอยังไม่มีรอยแผลเป็น
ปัญหาเดียวคือ ชาตินี้ธนกรยังไม่ได้ทำอะไรผิดสักอย่าง เขายังอ่อนโยน ยังจำได้ว่าเธอแพ้กุ้ง ยังยืนรอเธออยู่ที่ปลายทางเดินด้วยสายตาของคนที่รักจริง แล้วผู้หญิงที่จำอนาคตได้ทั้งหมดแต่พิสูจน์อะไรไม่ได้เลย จะอธิบายกับพ่อ กับญาติ กับแขกทั้งงาน และกับตัวเองอย่างไร ว่าทำไมเธอถึงไม่ยอมยกปากกาขึ้น
ชาตินี้เธอไม่ได้กลับมาเพื่อแก้แค้น เธอกลับมาเพื่อไม่ยกชีวิตของตัวเองให้ใครอีก
นิยายรักดราม่าย้อนเวลาฉบับไทยร่วมสมัย 28 ตอนเต็ม กับโรงงานเซรามิกที่ลำปาง ห้องประชุมผู้ถือหุ้นที่ตัดสินกันด้วยเสียง 3 ใน 4 ทนายความที่ชาติที่แล้วเธอเจอสายเกินไป และกฎหมายสมรสไทยที่ไม่มีใครเคยอธิบายให้เจ้าสาวคนไหนฟังก่อนวันแต่งงาน
