ปริมอายุ 27 รับจ้างหาคำผิดในหนังสือของคนอื่น หน้าละ 15 บาท เธอเพิ่งเสียงานประจำ เพิ่งเลิกกับคนที่คบมา 4 ปี และเหลือเงินเก็บ 18,400 บาท ประกาศบ้านเช่า 2 ชั้นทั้งหลังในเมืองเล็กริมแม่น้ำ เดือนละ 2,500 จึงเป็นทางเลือกเดียว แม้เจ้าของบ้านจะไม่ยอมก้าวข้ามประตูรั้วเข้ามาส่ง และสัญญาจะมีข้อห้าม 2 ข้อที่ไม่มีใครอธิบาย ห้ามเปิดห้องเล็กชั้นบน ห้ามย้ายโต๊ะเครื่องแป้ง
คืนแรก เวลา 01:37 มีเสียงฝีเท้าขึ้นบันไดไม้ 13 ขั้น แล้วเสียงคนตกลงมา ตามด้วยเสียงฮัมเพลงเก่าแผ่วๆ ที่เชิงบันไดอีก 40 นาที ก่อนทุกอย่างจะหยุดที่ 02:17 เวลาเดียวกับที่นาฬิกาแขวนในบ้านหยุดเดิน ปริมควรย้ายออก แต่เธอไม่มีที่ไป และเสียงนั้นไม่เหมือนเสียงของใครที่อยากทำร้ายคน มันเหมือนเสียงของคนที่รออะไรอยู่
แล้วต้นฉบับที่เธอตรวจก็เริ่มมีรอยดินสอแก้คำผิดด้วยลายมือของคนอื่น กระจกห้องน้ำมีข้อความตอบโพสต์อิต ลิน หญิงสาวในเสื้อเชิ้ตสีฟ้าตัวโคร่งที่เสียบดินสอไว้ในมวย อยู่ในบ้านหลังนี้มาก่อน ออกไปไกลกว่าต้นลั่นทมหน้าบ้านไม่ได้ และจำไม่ได้เลยว่าตัวเองตายอย่างไร ทั้งเมืองเชื่อข่าวลือเดียวกันมา 6 ปี มีแต่ยายข้างบ้านที่ยืนยันว่าไม่ใช่
ยิ่งอยู่ด้วยกัน ปริมยิ่งพบว่าการพิสูจน์อักษรกับการสืบความจริงใช้ทักษะเดียวกัน หาคำที่วางผิดที่ ประตูที่ไม่ได้ล็อก สายโทรศัพท์นิรนามตอนตี 3 รถกระบะไฟท้ายข้างเดียว และตัวเลขในบัญชีเงินออมของคนทั้งชุมชนที่ไม่ลงกัน แต่ทั้งคู่ก็รู้ดีว่า ถ้าวันหนึ่งรู้ว่าทำไมลินยังอยู่ วันนั้นลินอาจไม่ได้อยู่ต่อ
นิยายยูริสยองขวัญโรแมนติกที่หลอนแบบเงียบๆ อย่างผีไทย ขำในจังหวะที่ไม่คาดคิด ปมคดีจ่ายคืนครบทุกเบาะแส และความรักของผู้หญิงสองคนที่แตะมือกันไม่ได้ เรื่องของคนที่ไม่เคยอยู่ตรงหน้าคนเป็น จนได้เรียนรู้การอยู่ตรงนั้นจากคนที่ตายไปแล้ว ไม่มีฉากโจ่งแจ้ง ไม่มีฉากสยดสยอง จบแล้วสะเทือนใจมากกว่าน่ากลัว
