กานต์อายุ 33 เป็นรองสารวัตรสืบสวนที่นอนได้คืนละ 3 ชั่วโมง และตื่นเวลา 00:13 เกือบทุกคืนมา 2 ปี เธอเป็นตำรวจคนเดียวในกองกำกับที่ไม่เชื่อว่าผู้รับเหมาที่ตกตึก ครูสอนว่ายน้ำที่จมน้ำ และเภสัชกรที่แพ้อาหาร ตายเพราะอุบัติเหตุ 3 คนนี้ไม่รู้จักกัน มีอย่างเดียวที่เหมือนกัน ทุกคนเป็นคนไข้ของคลินิกบ้านชานไม้ และทุกคนตายตอนใกล้รุ่งของวันที่มีนัด
เมื่อไม่มีใครฟัง กานต์จึงจองคิวเอง นั่งลงบนโซฟาสีเขียวต่อหน้าวิภาวี นักจิตวิทยาคลินิกที่พูดช้า ถามคำถามที่ไม่มีใครถาม และหมุนถ้วยน้ำให้ด้านที่ไม่บิ่นหันมาหาคนไข้เสมอ แผนคือมาสืบ แต่ในชั่วโมงที่ 2 กานต์กลับพูดประโยคที่ไม่เคยพูดกับใครออกไป
เช้าวันรุ่งขึ้น ในตู้จดหมายห้อง 713 มีซองขาวไม่จ่าหน้า ข้างในเขียนว่า คุณมีเวลา 13 วัน ไปสารภาพกับคนที่ควรได้ฟัง ห้องนั้นไม่มีเครื่องอัด ไม่มีกล้อง มีคนได้ยินแค่คนเดียว และอีก 13 วันคือวันนัดครั้งถัดไปพอดี
กานต์มีเวลาไม่ถึง 2 สัปดาห์ที่จะพิสูจน์ว่าผู้หญิงคนนี้คือฆาตกร หรือพิสูจน์ว่าไม่ใช่ ระหว่างทางเธอต้องขุดอดีตของคนตายที่ต่างมีบาปซ่อนอยู่ ตามรอยกดจางๆ บนกระดาษสีครีม กลุ่มเยียวยาที่พบกันทุกวันพฤหัส และผนังห้องหนึ่งในบ้านของวีที่มีรูปของกานต์ถูกวงด้วยหมึกแดง ยิ่งเข้าใกล้ความจริง เธอยิ่งเข้าใกล้คนที่ไม่ควรเข้าใกล้ที่สุด
นิยายสืบสวนที่เบาะแสทุกชิ้นวางไว้ให้ผู้อ่านไขเองได้ ไม่ใช่โรแมนซ์ที่แปะคดีเป็นฉากหลัง ความตึงมาจากคำถามเดียวว่าเชื่อเธอได้ไหม ตลกหน้าตายแบบตำรวจที่นอนไม่พอ และความรักของผู้หญิงสองคนที่เริ่มต้นจากการโกหกกันทั้งคู่ ไม่มีฉากโจ่งแจ้ง ไม่มีฉากสยดสยอง นับถอยหลังไปด้วยกันตั้งแต่วันที่ 13 ถึงวันที่ 0
